سابقه و هدف: درمان توصیه شده جهت بیماران دچار تنگی کاروتید قابل توجه، آندارترکتومی کاروتید از طریق جراحی می باشد و نسبت به درمان دارویی در جلوگیری از سکته مغزی موثرتر می باشد. هدف از این تحقیق بررسی عوارض و مرگ و میر پس از آندارترکتومی شریان کاروتید در بیماران دچار تنگی کاروتید می باشد.مواد و روش ها: این مطالعه توصیفی روی 138 بیمارکه در طول سال های 1387 تا 1391 تحت عمل جراحی آندارترکتومی شریان کاروتید قرار گرفته بودند، انجام شد. جنس، سن، درصد و جهت تنگی، علت عمل و عوارض حین و بعداز عمل و هم چنین میزان مرگ و میر بیماران جمع آوری و ثبت گردید و با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 16 آنالیز گردید. یافته ها: از 138 بیمار جراحی شده 3 مورد مرگ مشاهده شد که 2 مورد به دلیل کاهش سطح هوشیاری و یک مورد به دلیل ایست قلبی ایجاد شد. همچنین این سه مورد مرگ در بیماران دچار سکته قلبی و دارای تنگی شریان شدید اتفاق افتاد. میزان عوارض نیز 27.5 درصد (38 نفر) بود که 34 مورد مربوط به بیماران دچار تنگی شدید و 4 مورد نیز مربوط به تنگی متوسط بود. هم چنین 72 درصد عوارض در بیمارانی دیده شد که به علت حوادث عروق مغزی بستری شده بودند. هم چنین میزان عوارض و مرگ ومیر در افراد دارای تنگی شدید شریان کاروتید و بیماران دارای سکته مغزی حین بستری نسبت به بیماران دیگر بیش تر بود.استنتاج: نتایج نشان داد که میزان عوارض و مرگ و میر مشاهده شده در این مطالعه در مقایسه با مطالعات دیگر در حد قابل قبولی می باشد.

زمینه و هدف: درمان انتخابی استاندارد بیماران دچار تنگی قابل توجه کاروتید، اندآرترکتومی کاروتید می باشد. درمان جایگزین انتخابی در بیمارانی که دچار دیگر بیماری های طبی همراه (به عنوان بیماران پرخطر) باشند، آنژیوپلاستی و تعبیه استنت کاروتید می باشد. در این مطالعه قصد داریم پیامد درمانی زودرس و دیررس حاصل از آنژیوپلاستی و تعبیه استنت کاروتید را در این بیماران بررسی کنیم.روش بررسی: 82 بیمار مراجعه کننده به بیمارستان های بقیه اله (عج) و جماران تهران که در طی سال های 89-1387 به علت تنگی قابل توجه شریان کاروتید (تنگی £50% در بیماران با علامت و تنگی £80-70% در بیماران بدون علامت) و به علت ریسک بالای جراحی کاندیدای استنت گذاری گردیده بودند وارد مطالعه شدند. تمامی بیماران توسط جراح و متخصص بیهوشی از لحاظ پرخطر بودن برای اندآرترکتومی کاروتید مورد تایید قرار گرفتند. متوسط زمان پی گیری پس از استنت گذاری بیماران 15.9 ماه بود.یافته ها: مطالعه حاضر به روش مقطعی- توصیفی بر روی 54 بیمار مرد (65.9%) و 28 بیمار زن (34.1%) انجام گرفت. سن متوسط بیماران 69.7±9.2 سال بود. آنژیوپلاستی و تعبیه استنت کاروتید در 79 بیمار (96.3%) موفقیت آمیز بود. متعاقبا 7.3% مرگ، Stroke %6.1، TIA %4.9، MI %4.9 بعد از انجام آن مشاهده گردید.نتیجه گیری: به نظر می رسد آنژیوپلاستی و تعبیه استنت کاروتید روش درمانی موثر، قابل اطمینان و از لحاظ تکنیکی بسیار موفقیت آمیز باشد. هم چنین این مداخله ثابت نمود که استفاده از روش درمانی آنژیوپلاستی و تعبیه استنت کاروتید با میزان شیوع بسیار پایین عوارض حین و بعد عمل همراه است.

زمینه و هدف: اندآرترکتومی کاروتید در بیمارانی که تنگی علامت دار و بعضا بدون علامت کاروتید دارند در مراکزی که عوارض حین عمل اندکی دارند توصیه می شود.روش کار: مطالعه گذشته نگر در بیمارانی که در سه مرکز جراحی عروق در تهران و دو مرکز در مشهد تحت جراحی اندآرترکتومی کاروتید قرار گرفته اند انجام شد. انتخاب بیماران و روش تعیین تنگی کاروتید و روش بیحسی و تکنیک جراحی و عوارض حین جراحی در بیماران مورد ارزیابی قرار گرفت.یافته ها: 388 جراحی اندآرترکتومی در 345 بیمار که 65% آنان را مردان شامل شده بود انجام شد. میانگین سنی بیماران 8/66 سال و محدوده آن از 46 تا 84 سال بود.در 90% افراد متقاضی جراحی اندآرترکتومی تعیین تنگی کاروتید توسط یک دوپلکس سونوگرافی کاروتید صورت گرفت. احتمال مرگ و سکته مغزی ناشی از جراحی در مراکز جراحی عروق فوق بطور کلی 4/6% است. عوارض مرگ و سکته مغزی ناشی از جراحی در بیمارستان امام رضا و رضوی و شهدای تجریش و طالقانی و ایران مهر بترتیب 4/2% و 0% و 8/4% و 2/10% و 2/10% گزارش شد.نتیجه گیری: در ایران جراحی اندآرترکتومی کاروتید فقط در بیماران با تنگی علامت دار بیشتر از 70% شریان کاروتید داخلی توصیه می شود. روش تعیین تنگی کاروتید در مراکز جراحی عروق ایران باید اصلاح شود.

مقدمه: انسداد در ابتدای شریان کاروتید داخلی شایع ترین علت حوادث عروقی مغز است. در صورت انتخاب صحیح بیماران، می توان اندآرترکتومی شریان کاروتید را با در نظر گرفتن عوارض و مرگ و میر قابل قبول برای پیشگیری از عوارض عروقی مغز بکار برد. با توجه به وابستگی این عوارض به امکانات و تجربه در بخش جراحی، باید این بخش ها از نظر صلاحیت و میزان عوارض مرتبط با انجام این نوع عمل ارزیابی شوند.هدف: بررسی عوارض و مرگ و میر پس از اندآرترکتومی شریان کاروتید در بیماران دچار تنگی کاروتید در بخش جراحی بیمارستان رازی رشت از اول مهرماه 1385 تا پایان سال1388 .مواد و روش ها: در این مطالعه توصیفی 51 بیمار تحت عمل جراحی اندآرترکتومی شریان کاروتید مراجعه کننده به بخش جراحی بیمارستان رازی رشت مورد بررسی قرار گرفتند. افراد پس از ترخیص تا یک ماه بعد مورد پیگیری قرار گرفته، عوارض و مرگ و میر پس از اندآرترکتومی کاروتید بیماران در مدت بستری و تا یک ماه پس از آن ثبت گردید.نتایج: میانگین سنی بیماران 66.69 با انحراف معیار 10.33 بود. 35 نفر مرد و 16 نفر زن بودند. در 25 بیمار کاروتید چپ و در 26 بیمار کاروتید راست مورد عمل قرار گرفت. مرگ و میر 1 مورد(%1.96) ، عارضه در بیماران بدون علامت یک مورد(%1.96) ، عارضه در بیماران با Transient Ischemic Attack یک مورد و در بیماران دچار Cerebro Vascular Accident صفر بوده است.نتیجه گیری: با توجه به نتایج بدست آمده میزان مرگ و میر پس از جراحی اندآرترکتومی کاروتید در بیمارستان های دانشگاه علوم پزشکی گیلان در مقایسه با NASCET قابل قبول است. برای ارزیابی کیفیت جراحی این مراکز نتایج جراحی باید تحلیل و ثبت شود.

مقدمه: امروزه سونوگرافی داپلکس (Duplex) برای غربال گری و ارزیابی قبل از جراحی شرایین کاروتید در خیلی از مراکز به طور کامل جایگزین آنژیوگرافی کاروتید شده است. هدف از این مطالعه ارزیابی تغییرات اندکس مقاومتی(Resistivity Index-RI)  در شرایین کاروتید مشترک در بیماران با تنگی شدید یا انسداد شریان کاروتید داخلی می باشد.روش ها: تعداد 16 بیمار با تنگی شدید یا انسداد شریان کاروتید داخلی در مدت 12 ماه با سونوگرافی داپلکس تحت بررسی قرار گرفتند.یافته ها: متوسط سن بیماران 67/7±37/73 سال بود،RI  در شریان کاروتید مشترک در سمت دارای تنگی 03/0±85/0 و در سمت مقابل 04/0±74/0 بود (p<0.05). اختلاف معنی داری از نظر سرعت ها در دو طرف وجود نداشت.در بیماران با تنگی شدید یا انسداد شریان کاروتید داخلی، گشادی جبرانی عروق مغزی همان طرف رخ می دهد؛ این امر به قدری قابل ملاحظه است که باعث کاهش معنی داری RI در شریان کاروتید مشترک طرف مقابل می شود.

مقدمه: با افزایش سن و بروز بیماری، تغییرات پیچیده ای در ساختار دیواره شریان اتفاق می افتد که می تواند روی الاستیسیته شریان تاثیر بگذارد. تصویر برداری فراصبفیزیولوژیک و عوامل خارجی، خواص الاستیک شریان را تحت تاثیر قرار می دهند. تصویر برداری فراصوتی در تشخیص بیماری آترواسکلروز به طور وسیعی کاربرد دارد زیرا روشی غیر تهاجمی است و توسط آن می توان درجه تنگی و یا حتی مورفولوژی پلاک را تخمین زد. مواد و روش ها: هدف از مقاله حاضر، حصول اطلاعاتی است که توسط آن بتوان در شرایط بروز تنگی، مدول الاستیک فشار استاتیک - کرنش را در محل نزدیک تنگی در شریان کاروتید مشترک راست (RCCA) و در موضع دیگری که ظاهرا سالم به نظر می رسد (شریان کاروتید مشترک چپ: LCCA ) به دست آورد. در 19مورد، با استفاده از امواج فراصوتی، RCCA در منطقه دو شاخه شدن شریان مورد بررسی قرار گرفت و بر اساس سطح تنگی به سه گروه سالم، تنگی زیر 40 درصد و تنگی بالای 40 درصد تقسیم شد. با اندازه گیری حداقل قطر شریان در فاز دیاستول و کرنش و نیز تخمین فشار استاتیک بر اساس سرعت حداکثر و سرعت حداقل جریان خون، مدول الاستیک فشار استاتیک - کرنش موضعی در 2 سانتی متری زیر محل تنگی در RCCA و LCCA تخمین زده شد. بحث و نتیجه گیری: نتایج نشان می دهد که الاستیسیته شریان در هر دو شریان RCCA و LCCA تقریبا یکسان است و از اختلاف معنی داری بالا برخوردار نیست (عدد P بیشتر از 0.05) و با بروز تنگی روند افزایشی دارد. ضریب همبستگی میان RCCA و LCCA با رشد تنگی آنالیز شد. نتایج نشان می دهد که با همبستگی 0.86 رابطه خطی میان الاستیسیته شریان های RCCA و LCCA مشاهده شد. معادله رگرسیون و ضرایب آن تعریف شد. مقاله حاضر نشان می دهد که تاثیر تنگی بر خواص مکانیکی شریان، به محل تنگی محدود نمی شود بلکه نواحی نزدیک تنگی را نیز تحت تاثیر قرار می دهد.

در این مطالعه از 16 راس گاومیش بالغ و سالم در دو گروه جنسی نر و ماده برای مشخص کردن محل استقرار و خصوصیات ماکروسکوپی و میکروسکوپی سینوس کاروتید و شریان کاروتید مشترک استفاده شد. مشخص شد که در گاومیش سینوس کاروتید اتساعی در شریان کاروتید مشترک در محل دو شاخه شدن آن به شریان پس سری و شریان کاروتید خارجی، همچنین در منشا شریان پس سری و منشا شریان کاروتید خارجی می باشد. آنالیز آماری مشخص کرد که قطر داخلی و قطر خارجی، ضخامت لایه های کل دیواره سینوس، انتیما و آدوانتیس در سینوس کاروتید نسبت به شریان کاروتید مشترک (p<0.01) بیشتر می باشد. طبقه مدیا در سینوس کاروتید نسبت به طبقه آدوانتیس از ضخامت کمتری برخوردار بود. در طبقه آدوانتیس سینوس کاروتید رگ رگ و عصب رگ فراوانی مشاهده شده و در طبقه مدیای سینوس کاروتید رشته های الاستیک به صورت متحدالمرکز به همراه تعداد اندکی از سلول های عضلانی صاف و رشته های کلاژن مشاهده شدند.

مقدمه: تومور کاروتید بادی، توده پرعروقی است که ازجسم کاروتید واقع در محل دو شاخه شدن کاروتید بین کاروتید داخلی و خارجی منشا می گیرد ودر تشخیص افتراقی همه توده های طرفی گردن قرارمی گیرد. هدف این مطالعه مروری بر تجربه 15 ساله ما دردرمان این تومور می باشد. روش کار: در بررسی گذشته نگر از میان بیمارانی که با تشخیص تومور جسم کاروتید بادی در بخش ما درمان شده اند پرونده 16 بیمارکه کامل تر بود گزارش می شوند که 12 زن و 4 مردبا میانگین سن 44 سال بوده اند، مهمترین یافته کلینیکی توده گردن بدون درد با رشد نسبتا آهسته در تمام آنها بود و علایمی از تومور دارای فعالیت هورمونی در آنها نبود. در اکثر بیماران آنژیوگرافی و سی تی اسکن با ماده حاجب برای بررسی آناتومی عروقی انجام شد. هیچ کدام تحت آمبولیزاسیون قبل از عمل قرار نگرفتند. نتایج: حذف کامل تومور در تمام آنها انجام شد. بازسازی عروقی کاروتید در دو مورد انجام شد. عصب زوج 12 به علت احاطه شدن با تومور در یک مورد حذف شد. نقص گذرای عصب مارژینال در یک مورد وجود داشت. هیچ حادثه عروقی مغز اتفاق نیفتاد. نتیجه گیری: تشخیص به موقع با علائم کلینیک و رادیولوژیک در تومور جسم کاروتید قابل اعتماد می باشد و جراحی زود هنگام توسط تیم با تجربه کاملا کم خطر و موثر بوده و برای حذف کامل تومور با کمترین آسیب اعصاب کرانیال همراه می باشد.

مقدمه: اندآرترکتومی کاروتید یک روش باارزش برای پیشگیری اولیه و ثانویه از سکته مغزی می باشد به شرط آن که در یک مرکز جراحی عروق با ریسک عمل جراحی پایین انجام شود. هدف از این مطالعه بررسی عوارض اندآرترکتومی در بیماران پرخطر در یک مرکز تخصصی جراحی عروق ایران است.روش بررسی: در این مطالعه مشاهده ای آینده نگر نتایج 50 مورد اندارترکتومی پرخطرکاروتید در سال های 93-1390 در دانشگاه علوم پزشکی مشهد بررسی شد. تمام موارد اندآرترکتومی پرخطر توسط یک جراح عروق انجام گرفته و شانت کاروتید حین جراحی برای همه بیماران تعبیه شد. تمامی بیماران قبل از عمل و در فواصل چندگانه بعد از عمل توسط رزیدنت اعصاب مورد معاینه قرار گرفتند. عوارض جراحی شامل موارد سکته مغزی و مرگ و فلج اعصاب کرانیال تحتانی در یک ماه بعد از جراحی کاروتید بررسی شد.نتایج: 80% موارد جراحی کاروتید پر خطر (40 بیمار) دارای تنگی علامت دار در سمت عمل بودند و همین تعداد نیز تنگی کاروتید در سمت مقابل عمل را داشتند. 24 بیمار دیابتی بودند. 13 عمل جراحی از مجموع به طور همزمان با بای پس عروق کرونر انجام شد. میزان مرگ و میر زودرس(زیر یک ماه) 2% و بروز سکته مغزی زودرس این مطالعه 4% بود. یک بیمار (2%) نیز به فلج اعصاب کرانیال تحتانی مبتلا شد.نتیجه گیری: در این مطالعه مجموع عوارض مهم نورولوژیک زودرس (مرگ+ سکته مغزی) در بیماران پرخطر 6% محاسبه شد. این نتایج قابل مقایسه با بهترین آمار مراکز جراحی عروق در اروپا و آمریکا می باشد.

زمینه و هدف: بیماری های عروقی مغز شایع ترین بیماری دستگاه اعصاب و سومین علت مرگ افراد بالاتر از 45 سال می باشد. بیشتر سکته ها در بزرگسالان ایسکمیک بوده و حدود یک پنجم آن را تنگی های داخل یا خارج جمجمه ای شریان کاروتید داخلی تشکیل می دهند. اولتراسونوگرافی یک روش غیر تهاجمی، مقرون به صرفه و بی خطر برای بررسی عروق داخل و خارج جمجمه می باشد که به دو صورت داپلر ترانس کرانیال (Trans Cranial Doppler) و داپلکس کاروتید انجام می شود. مطالعه حاضر با هدف بررسی کامل بودن روش TCD جهت تشخیص تنگی های قابل ملاحظه کاروتید که ایجاد علامت می کنند، انجام شده است.روش کار: مطالعه به صورت توصیفی - تحلیلی در 50 بیمار متوالی از بیماران بستری در بخش اعصاب بیمارستان امام که هم تحت TCD و هم داپلکس کاروتید قرار گرفته بودند انجام گرفت، متغیرهای سرعت جریان خون، وجود جریان خون جانبی و میزان تنگی گزارش شده توسط دو روش فوق مورد بررسی قرار گرفت. در نهایت اطلاعات به دست آمده با کمک نرم افزار آماری SPSS نسخه 11.5 و با استفاده از آزمون های آماری تی، مجذور کای و فیشر تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: از 50 فرد مورد مطالعه 34 مورد (%68) مرد و بقیه زن بودند. میانگین سنی افراد 66 سال بود. %70 بیماران بالای 65 سال و %68 سابقه پرفشاری خون داشتند. (بین پارامترهای سرعت جریان خون سیستولی و دیاستولی و نمایه ضربان داری به دست آمده از TCD و داپلکس از شریان کاروتید داخلی، تفاوت آماری معنی دار وجود نداشت). بین درصد تنگی گزارش شده توسط TCD و داپلکس تفاوت آماری معنی دار وجود نداشت. در %78.57 موارد TCD بیمارانی که تنگی کاروتید داشتند، جریان خون جانبی وجود داشت.نتیجه گیری: وجود ارتباط قابل قبول از نظر پارامترهای سرعت جریان بین دو روش TCD و داپلکس کاروتید و همچنین بین درصد تنگی های گزارش ده توسط دو روش ذکر شده در این مطالعه نشان داد که انجام TCD برای تشخیص تنگی های قابل ملاحظه کاروتید (که سبب اختلال همودینامیک می شوند) و نیز در غربالگری بیماران دچار حوادث عروق مغزی یک روش مفید می باشد، ولی برای ارزیابی دقیق تنگی، نوع پلاک و تشخیص تنگی های زیر %50 انجام داپلکس کاروتید نیز ضرورت دارد و در واقع مکمل همدیگرند.